Jules, ik vergeet je nooit

Huilend lig ik in mijn bed.
Huilend van verdriet, huilend van verlatenheid.
Liefste schat, we moesten elkaar ooit verlaten maar moest het juist nu ?!
Basisschool is voorbij en iedereen gaat zijn eigen weg.
Niets is meer zoals het was. Dat leuke klasje. Nee, alles veranderd.
En ook jij moest ervan doorgaan.
12 Jaar samen gezeten.
Je was bijna mijn zusje.. Zo voelde het toch.
Maar oke, ik zal er wel mee leren leven..
Terwijl ik dit gedicht schrijf rolt er een traan over mijn wang.
Het begon met een en eindigde met duizenden..
Julleke het enige wat nooit gaat veranderen is mijn vriendschap voor jou. Je bent opgesloten in mijn hart met een sleuteltje. En dat sleuteltje vindt niemand meer terug.
Voor altijd mijn beste vriendin.. Voor altijd.
En dat lege gevoel zal wel verdwijnen.
Jij leert nieuwe vrienden kennen.
En dan ga je een nieuwe beste vriendin hebben.
Een steek gaat door mijn hart..
Ik wil je niet delen !
Ik wou dat je nooit wegging.
Maar tja, wat heb ik nu te zeggen ?
Jules ik hou echt zielsveel van je.
Sommige zullen zeker denken dat ik overdrijf, maar zij voelen niet wat ik voel.
Bijna elke dag heb ik gehuild. En dan die laatste schooldag.
Wat was me dat.. Het was gewoon hartverscheurend. Normaal ga ik op 1 september met een glimlach naar school, dit jaar verandert dat in een traan. Zelfs niet een 1 traan maar weer duizenden.. Dit is niet het einde van de wereld hoor ik een ander al zeggen.
Ja, daar heb je gelijk in.
We zullen nog wel is afspreken. Ook al gaat het niet meer hetzelfde zijn. Dat speciale gevoel voor onze vriendschap zal altijd hetzelfde blijven. Mijn andere vriendinnen zullen me wel aan het lachen maken..Misschien zal dat mijn verdriet wel verminderen.