Afgrond

zoveel slechte gevoelens boos, bang, verdrietig.
ik weet niet meer wat ik er mee moet.
ik doe mensen pijn die van me houden.
mensen doen mij pijn.
het is alletwee niet fijn.
het leven is niet leuk meer in de steek gelaten voel ik mij.
hulp die je vraagt wordt niet geboden.
dat zal ik wel hebben afgeroepen aan de goden.

pijn voel ik in me buik en in me hoofd.
ik wou dat dat eens werd gedoofd.
problemen hebben we allemaal maar bij mij zijn het er nu te veel.
ik probeer het op te lossen maar heb het idee dat ik alleen maar verder naar beneden glij.
dieper de afgrond in het leven glijd uit me lichaam.
er zijn geen pieken of dalen.
ik blijf maar malen.

kwam iemand van boven me maar halen
dat is wat ik denk plezier nee dat ken ik al een tijdje niet meer.
en dat doet me echt verdomde zeer.
dit heeft niemand verdient maar toch komt het zo aan.
iedereen zegt er komt wel een goeie tijd
maar daar wacht ik al 2 maanden op.

van mij mag dat nu komen want ik ben echt op.
thuis voelt niet meer mijn thuis.
praten kan ik hier niet.
en vrij van me werk krijg ik niet.
een brok verdriet meer ben ik niet.