De schaduw van het licht

in je ogen zag ik hoe
gedachten dwaalden
in het niemandsland
zonder gids op nooit
betreden paden geen
namen bij de hand

we dreven zonder zicht
op de schaduw van
het licht dat in de oude
wereld was gebleven
zelfs woorden hadden
hun betekenis vergeten

er was geen angst
het vreemde bleek
vertrouwd in het ervaren
ontmoetten ander paren
regen ons tot snoer
omcirkelden de tijd

voelden ons bevrijd
konden verder kijken
dan de eeuwigheid
raakten goddelijke elementen
keken zonder heimwee terug
op onze aardse sedimenten