Ontkenning

Mijn hoofd ontkent het
en mijn hart wil dat ook heel graag
Maar ergens in me
mis ik je, het is zo vaag.

Het is ook zo oneerlijk
en zo flauw
Maar soms ik baal er nog steeds zo van
Dat je me liet staan in de kou.

Maar ik wil het niet zeggen
en ik heb je niet meer nodig in mijn leven
Al verlang ik er naar
dat je me een knuffel komt geven.

Ik hoop je te vergeten
en wonden helen wel met de tijd
Maar het doet pijn te beseffen
ik ben je gewoon voor altijd kwijt.

Nooit zal hij vullen
die plek waar jij eerst zat
Ooit gevuld met liefde
nu een leeg zwart gat.

Ik kan niet uitleggen
hoe ik me voel
en niemand zal ooit begrijpen
wat ik bedoel.

Tralies om me heen
nooit gezegd dat het je speet
Ik bescherm mezelf tegen jou, maar
weet dat ik je nooit vergeet.