Zwart gat

Het einde van de tunnel lijkt steeds zwarter dan zwart te worden. Het witte licht dat wordt beloofd aan het einde van de tunnel lijkt maar niet te komen voor je.
Een kleine schemering dat je had gevonden in de tunnel is weer gedoofd door de schaduw van de tunnel. Het geluk dat wordt beloofd dat je uiteindelijk zou krijgen, die je verdient omdat je ó zo goed bent en jij wel beter verdient maar alleen je wilt geen betere omdat je gelukkig was met die kleine schemering in de tunnel.
Maar die schemering is plotseling uit je leven getrokken als een klap in je gezicht die je niet zag aankomen.
Het gevoel dat je nu hebt is niet te beschrijven met een pen. Het enige wat je wilt is dat die pen weer gaat schrijven”Ik wil je terug”maar je weet dat het nooit meer zal gebeuren.
Het doorgaan in het leven en opzoek naar een nieuw licht die jouw donker gat gaat opvullen met geluk die je plotseling ontnomen is.

Maar wat is die schemering in de tunnel. Het geluk die iemand jou geeft of het geluk dat je jezelf geeft? Die vraag zal altijd onbeantwoord blijven omdat je nooit zal weten waarom die schemering is gedoofd. Lag het aan de andere of jij, was er gewoon geen zuurstof meer in de tunnel waardoor het gedoofd werd?
Het wordt misschien tijd dat je een eigen tunnel gaat maken waarvan je zeker weet dat je aan het einde licht hebt. Je zelfrespect terug krijgen en je eigenwaarden. Dat je weer jezelf op de 1ste plaats gaat zetten en je zelf waardeert zoals je bent en respect voor je heb. Met opgeheven hoofd weer naar de buiten wereld kijken en je zal zelf weer het geluk gaan proeven die je lang hebt gemist.