Omarmd

Een hoge Flat,
Staat voor haar leven.
2 mensen,
in een omhelzing.
in elkaar verstrengeld.
Haar hoofd op zijn borst.
wachtend op de hoop,
die hij haar kan geven.
Ze wacht al zo lang,
op een oprechte lach,
die zij zelf produceerd.
De woorden uit zijn mond.
'schat, ik zal er altijd voor je zijn.'
doen haar van binnen zoveel pijn.
De dagen verstrekken,
ze veroeren geen vin.
maar dan, word zijn greep langzaam zwakker,
en na een week is zij niet meer omarmd.
na weer een week heeft hij zich omgedraait.
En langzaam loopt hij weg.
Hij paseert een lijn,
kijkt niet meer achterom.
Niet lang daar na,
stort de Flat in.
bakstenen vallen,
er staat niks meer over eind.
Het meisje vat huilend op de grond,
gooit haar armen in de lucht.
'Waar ben je nou?!'