Verloren liefde

Met haar haren in de wind
En haar kind tegen zich aan
Komt ze lief en blij gezind
Ingewaaid in mijn bestaan

Kon verdriet zowaar verdwijnen
En al haar zorgen aan de kant
Wantrouwen eventjes wegkwijnen
En zo aan mij haar hart verpand

Is zij de vrouw waar ik op wacht
Of laat ze mij in die waan
Ademloos kijk ik als ze lacht
Denk wat zou er daar omgaan

Weifelend kom ik haar halen
Samensmeltend aan haar zij
Tenware ze verder zou dwalen
En zo finaal aan mij voorbij

Had ik maar tranen van geluk
Niet deze van het verdriet
Niks kon voor mij dan stuk
Nu verzinkt alles in het niet