Geen motivatie

Het is elke dag weer dat,
opstaan voor iets.
elke avond ga ik weer plat,
het voelt allemaal zo voor niets.

Het is elke dag weer die drang
weten dat je wat doen moet
en dan wil je eraan beginnen,
en dan weet je niet meer waarom je het doet

''het kan wel een dagje wachten,''
''misschien is het niet erg als ik het niet doe'',
ik heb geen zin om al mijn krachten
te verspillen, want ik ben al zo moe.

Mijn hoofd is zo druk,
maar me handen doen niets.
het voelt alsof ik misluk
maar ik kan niet meer beginnen aan dat ''iets''

Ik heb een ruzie die onopgelost open ligt,
een 3-hoofdstukken-toets voor morgen,
ik voel het niet eens meer, dat gewicht
ik houd het allemaal verborgen

ik probeer het weer op te pakken
maar elke tegenslag voelt 10 keer zo zwaar
in de nacht lig ik naar adem te snakken
pijn uit zich soms zo raar