mijn leven

mijn leven begint weer op pootjes te
staan.
ik begin dingen weer te overzien,
ik geniet weer van wat het leven me
geeft.
de lach om mijn mond, hij straalt
weer wat.

maar soms... soms zijn er nog wel van
die momenten,
dan voel ik me rot, dan ga ik teug
naar het verleden.
weer die pijnlijke herrinering.
die dan naar boven komt,
weer maak ik mee wat ik toen
voelde en dacht.

ieder detail voel ik dan weer, herriner ik me weer.
en iedere keer doet het me zo verschrikkelijk veel pijn.
ik probeer het van me af te zetten, er niet aan te denken.
vaak lukt het ook wel, maar soms ook
niet...

dit zal altijd wel zo zijn,
het is een stukje van mijn leven
geworden.
dus zal ik er maar mee moeten
leven.
alleen is het zo moeilijk.