Even terug

in mijn eentje staand op die pier
starend naar de blauwe zee
mijn gedachten namen mij
weer even naar eind 1999 mee

dan voel ik weer het verdriet
verdriet van dat zware ongeval
en dat beeld van die spoedarts die zei
dat die niet wist of ik het overleven zal

mijn leven flitste aan mij voorbij
en ik dacht, als mijn tijd dan toch is gekomen
dan kan ik beter direct mijn ogen sluiten
en heerlijk fijn gaan dromen

maar ik werd weer waker
vroeg welke dag het was onder het gapen
schrok best wel van het antwoord
ze hadden me via medicatie 5 dagen laten slapen

morfine werd stop gezet en daar was die helse pijn
huilen en schreeuwen, kon het niet meer aan
weet nog goed wat ik toen zei
waarom ,
heb jullie mij 5 dagen geleden niet gewoon laten gaan

na dagen van ellende
en veel pijn en verdriet
mijn eigen kracht en ik terug gevonden
ik ben ik, en opgeven ken ik niet

na drie maanden weer iets kunnen lopen
en naar een half jaar eindelijk weer naar huis toe
het koste uiteindelijk 5 operaties en 2 jaar revalideren
maar door mijn innerlijke vechtlust werd ik nooit moe

weer een flits en ben weer terug op de pier
droog mijn tranen en ben trots dat ik nooit heb opgeven
dit bewijst hoeveel vechtlust/doorzetting vermogen een mens heeft
als die vecht voor z’n leven

dus geef nooit op
en laat je innerlijke vechtlust spreken
vind je eigen ik
en niets zal jou kunnen breken..