1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Oehoe

Hij was pas verhuisd van de grote stad
naar een dorp op het platteland.
Zoveel rust had de man nog nooit gehad,
zo rustiek en daarbij zo charmant.

Elke avond, zodra de schemering kwam,
ging hij buiten de avondlucht in
en genoot in zijn tuin elke teug die hij nam
van zijn vrijheid, zijn nieuwe begin.

Daar hoorde hij plots in het donker de roep
van een uil, uit de rand van het bos.
Hij vormde zijn hand in een kom om z'n mond,
imiteerde de roep erop los.

En die uil gaf steeds antwoord, wat een geluk,
dacht de man, om te mogen beseffen,
dat natuur zo dichtbij is, het kon niet meer stuk,
beter had hij het niet kunnen treffen.

Deze communicatie ging wekenlang door
tot zijn vrouw in de dorpswinkel leerde,
dat een buurman, drie huizen verderop,
's-avonds óók met een uil converseerde.

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Geef uw waardering

Op basis van 6 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Uil

Reacties op ‘Oehoe’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Oehoe