1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Huiskamer: Gedichtenslang [5]

datum 16-04-20 16:36
reactie 1006
Peregrine
avatar Berichten: 37
Alleen sta ik, en vraag
mij af wat ik zou doen
als ik nú jong zou zijn.
Zou ik vandaag,
precies als toen, ook
walgen van de schijn?
Zou ik ook trappen
en ageren tegen
alles en iedereen,
door regels aan mijn
laars te lappen in
het algemeen?
Door de lange jaren
heen verdween die
rebellie, zag ik de
waarde en het
voordeel van
het compromis.
Ik stoor mij soms
aan dat gehang op
plein en in plantsoen,
maar 'k snap ze wel,
die jongelui, want 'k
was zelf óók zo, toen.
datum 16-04-20 17:40
reactie 1007
marill
avatar Berichten: 1050
toen de zomers lang duurden
in mijn 10 jarige ogen
om met ons gezin op stap te gaan
mijn ouders een busje huurden
een grote tent en bagage meeging
mijn broertjes en zusje paste net
een uurtje rijden dolle pret
stopten we op een mooie camping
tent werd met zijn allen opgezet
voor een ieder een luchtbed
zwemmen en luieren
door de bossen kuieren
we vermaakten ons wel die vier weken
visjes vangen in de beken
waar is die tijd gebleven?
dat we het zand zaten te zeven
kastelen bouwden aan het water
droomden wellicht over later

nu het dan later is
kijk ik in mijn doos
vol met foto's
voel ik toch even het gemis
van een onbezorgde jeugd
datum 17-04-20 14:51
reactie 1008
Peregrine
avatar Berichten: 37
Van een onbezorgde jeugd
is lang niet altijd sprake.
Het is daarom belangrijk
samen werk daarvan
te maken.
Want ieder kind moet
kind zijn en het liefst
zolang als kan.
Daar plukken zij, zodra
ze groot zijn, steeds de
vruchten van.
datum 18-04-20 09:31
reactie 1009
marill
avatar Berichten: 1050
vruchten van struiken
die zo heerlijk ruiken
dat je blijft staan
bij het voorbij gaan

bloemen in de perken
zou het iemand merken
hoe prachtig mooi ze bloeien
niemand kon het ooit boeien

nu de samenleving stil valt
niet door geluiden wordt vergalt
komen die bloemen tot leven
zie je de vogels zweven
hoor je plots het geluid
herken je ze aan het gefluit

kijk ik naar het jonge mereltje
dat probeert te vliegen
het lukt nog niet zo best
het is nog zo'n klein kereltje
moeder merel waakt
vader merel kwaakt
als een duif wil landen
och ik heb niets om handen
dus kijk ik uit het raam
en zie ze daar zo saam
vader vliegt af en aan
moeder blijft stilletjes staan
als de jonge wordt gevoerd
dit is wat me ontroerd
datum 19-04-20 14:43
reactie 1010
Peregrine
avatar Berichten: 37
Ontroerd en danig aangedaan,
tot tranen toe bewogen,
verrast door 'n onverwacht
gevoel van smart en mededogen,
werd ik getroffen in mijn hart,
dat ik bewust had afgesloten
voor de wereld, koud en hard,
waar té veel tranen zijn vergoten.
Toch is het goed te zijn geraakt
door de ontroering en de pijn,
het is díé kwetsbaarheid die maakt,
dat je beseft een mens te zijn.
datum 20-04-20 09:15
reactie 1011
marill
avatar Berichten: 1050
mens te zijn op dit moment
lokt mijn kwetsbaarheid
uit die dichte tent

emoties zitten hoog
hoor ik een mooi lied
houd ik het niet droog

de klanken van de violen
die mijn gevoelige snaar raken
brengen me totaal van mijn stuk
dan voel ik diep vanbinnen "geluk"
of is het een vreedzaam gevoel
hopelijk weet jij wat ik bedoel
datum 20-04-20 11:19
reactie 1012
Peregrine
avatar Berichten: 37
Wat ik bedoel, is de elatie
die ontstaat bij grote vreugd,
dat gevoel, vrij van frustratie,
toegelaten, doet zij deugd.
Soms kunnen specifieke tonen
of wat welgekozen woorden
verweven in een mooie zin,
als in welluidende akkoorden,
plots binnendringen in de ziel,
gevoelig daar een snaar beroeren,
onverwacht en heel subtiel
de geest naar hoger sferen voeren,
het hart een slag doen overslaan,
de adem even in doen houden,
emoties krijgen dan vrij baan,
tot tranen toe, niet ingehouden.
Gelukkig zij, die dit ervaren
en eerlijk, vrij , zich laten gaan,
middels hun tranen ons verklaren,
dat vervoering mag bestaan.
datum 21-04-20 09:20
reactie 1013
marill
avatar Berichten: 1050
bestaan
nu wel een beladen woord
we zullen ervoor gaan
heb ik al weken gehoord
we moeten gaan
voor ons eigen bestaan

nu heb ik mijn vrijwilligerswerk
al weken niet meer kunnen doen
waarschijnlijk komen daar jaren bij
want hoe geef ik een handmassage
op anderhalve meter afstand?
dat is net zo moeilijk
om dit rijmend te krijgen
hoe kan ik mijn handen
op een schouder leggen
met weer diezelfde afstand?
lieve mensen mijn vrijwilligersbestaan
gaat er gewoon aan
mijn handen
belanden
vanzelf op die schouder
van die lieve oudere
waar ik al tien jaren kom
nu ik dit hier schrijf
komen de tranen
want dit is de realiteit
dit ben ik gewoon allemaal kwijt
datum 21-04-20 11:36
reactie 1014
Peregrine
avatar Berichten: 37
Kwijt en voorgoed verloren,
is het spontane contact van
persoon tot persoon.
Die handdruk of schouderklop,
niet zo lang geleden was
dit, zonder nadenken,
nog zo gewoon.
Die knuffel, die streling,
die zoen op de wang,
men houdt zich daar
angstig nu verre van.
Het maakt nu de mensen
onrustig en bang,
terwijl niemand zónder
dit kan.
Het zal nog lang duren
alvorens de mensen
elkaar weer spontaan
gaan vertrouwen,
maar het zal nooit meer
worden zoals het eens
was, dit zal langzaam
weer op moeten bouwen.
datum 22-04-20 08:27
reactie 1015
marill
avatar Berichten: 1050
bouwen aan nieuw vertrouwen
dat het echt goed zal komen
al spatten nu vele dromen
uit onze klauwen

een robot hoonde ik weg
dat is toch geen echt leven
maar ga ik het heus beleven
dat ik daar mijn toekomst in leg?

die helpende hand van zo'n mechaniek
die koud aanvoelt op mijn huid
met zijn onnatuurlijke geluid
daarvan word ik nu spontaan ziek

hoe zien we onze contacten
afbrokkelen door afstand
hoe wonderlijk is onze hand
die elkaar zomaar vastpakten
troost gevend in moeilijke momenten
nu zitten we nog thuis
veilig als in een kluis
met gevoelens in plaats van centen

als we losgelaten worden
wat gaat er dan gebeuren?
zijn er dan onzichtbare deuren
met waarschuwingsborden
tot hier en niet verder.......

sorry ik kan nu niet verder
datum 22-04-20 15:59
reactie 1016
Peregrine
avatar Berichten: 37
Niet verder gaan is geen optie,
hoe moeilijk dat ook voor
iedereen is.
We moeten nieuwe methodes
bedenken, als compensatie
voor ons grote gemis.
De mens is voldoende inventief
om aan nieuwe manieren
te bouwen, waarbij we elkaar
kunnen garanderen, dat we
elkaar weer kunnen vertrouwen.
Vergeet nooit dat de liefde
veel sterker is, dan wat ons
nu toe wordt gesmeten,
dat het goede het kwade
steeds overwint, maar dat
hebben we altijd geweten.
datum 24-04-20 09:44
reactie 1017
marill
avatar Berichten: 1050
geweten hebben we altijd
dat de een niet zonder de ander kan
toch blijft er een ongelijke strijd
tussen lonen van vrouw en man

al in mijn jeugd spaarde ik zilverpapier
voor de arme kinderen in Afrika
beloofde ik mezelf als ik groot ben, ik ga
helpen in de missie, ik voelde me fier

uiteindelijk is het niet zo gelopen
al volgde ik wel mijn hart

gisteren kreeg ik een mooie tekst

het hart gaat niet in quarantaine
maar blijft zelfs op afstand liefhebben
en dromen raken niet besmet
dus blijven we geloven in een betere toekomst

hebben we dit niet altijd al geweten?
dus blijf ik toch geloven
in gelijkheid van rechten
zal ik er voor blijven vechten
al valt het niet altijd mee
in deze tijd
van hardheid
laten we hard
dan veranderen in HART
dan gaat het zeker lukken
datum 24-04-20 15:20
reactie 1018
Peregrine
avatar Berichten: 37
Lukken zal het, en wel snel,
het is niet langer meer als toen,
de meeste mannen weten wel
dat vrouwen niet voor hen onderdoen.
Maar zij zijn bang voor hun positie,
voor hun dominant gedrag,
voor de misvatting en traditie
dat men over vrouwen heersen mag.
De vrouw bevrijdt zich uit haar boeien
en laat zich nu niet langer tergen,
de man laat snel een baardje groeien,
om zijn onmacht te verbergen.
Maar die stoppels zijn maar schijn
en ook belachelijk ten top,
't is beter lief en fair te zijn,
de vrouw gaat winnen, let maar op !
datum 25-04-20 09:02
reactie 1019
marill
avatar Berichten: 1050
op afstand een knuffel geven
zo simpel en verandert toch even
de moeilijke momenten
van mijn lieve cliënten
die ik nu zo mis
nam mijn pen en begon gewis
met een virtuele knuffel

mijn armen om je heen slaan
zodat je de tranen kunt laten gaan
helpt het als ik zeg
dat ik met je mee voel
helpt het als ik even door je haren woel
je stevig vastpak
een virtuele kus plak
op je kruin en wang
wees vooral niet bang
blijf vooral geloven
in onze dierbaren daar "boven"
ze sturen je de kracht om te overleven
dit is alles wat ik je nu kan geven
datum 25-04-20 14:53
reactie 1020
Peregrine
avatar Berichten: 37
Alles wat ik je nu kan geven,
gaat via digitale weg.
waarin geen warmte is verweven,
want dat gaat niet in High-Tech.
We kunnen elkaar mailen, skypen
en wat al niet meer,
maar dat is enkel surrogaat,
dat internetverkeer.
De wereld is gereduceerd
tot een bewegend plaatje,
daar staren wij ons blind op,
maar het échte, dat ontgaat je.
We zien nu goed datgene
waarnaar wij het meest verlangen,
want intermenselijk contact,
dat kun je niet vervangen.
Naar boven

Reageren op: Gedichtenslang [5]

Reageren is alleen mogelijk als u ingelogd bent, klik hier om in te loggen. Heeft u nog geen account? Klik dan hier om u te registreren.